چنگ در پرده

The deepest Parisian Fears

2011-10-09T01:44:00.000-07:00

- Missing the last metro.
- Not finding table on the terrace of the bar du Marche.
- Wearing the same Zara top as the colleague.
- Bumping into the ex, when walking out of the gym, sweating.
- Being home alone at Saturday night.
- Moving to the suburbs.
- Getting modded by the pigeon.
- Not finding a parking spot for their Velib bike.
- Realizing that your neighbor might actually be having a sexual life.
- Being mistaken for a provinciale (non-parsian)

2011-07-28T21:16:00.000-07:00

آشنائی، در آشنایی گشوده شد. میان دو زن نام مرد کلیدی ست به گشایش قفلی که هر کدام بر دریچه ی قلب خود بسته دارند.

2011-07-28T21:13:00.000-07:00

"...Sometimes you can not believe what you see, you have to believe what you feel. And if you are ever going to have other people trust you, you must feel that you can trust them, too- even when you're in the dark, even when you're falling."

Few quotes from Crime and Punishment

2011-06-16T23:57:00.000-07:00

"Reason is the slave of passion"

"a hundred suspicions don't make a proof."

"If there's a hundredth part of a false note in speaking the truth, it leads to a discord, and that leads to trouble, But if all to the last note, is false in flattery, it is just as agreeable, and is heard not without satisfaction. It may be a coarse, satisfaction, but still a satisfaction, And however coarse the flattery, at least half will be sure to seem true. That's so so for all stages of development and classes of society."

Criminals

2011-06-16T23:53:00.000-07:00

"I maintain that all great men or even men a little out of the common, that is to say capable of giving some new word, must from their very nature be criminals-more or less, of course. Otherwise it's hard for them to get out of the common rut; and to remain in the common rut is what they can't submit to, from their very nature again, and to my mind they ought not, indeed, to submit to it. "

Logic in Nature

2011-06-16T23:49:00.000-07:00

"You can't skip over the nature by logic. Logic presupposes three possibilities, but there are millions! Cut away a million, and reduce it all to the question of comfort! That's the easiest solution of the problem! It's seductively clear and you musn't think about it. That's the great thing, you musn't think! The whole secret of the life in two pages of print!"

True Colors and Followers...

2011-06-16T23:46:00.000-07:00

"We've grown used to having everything ready-made, to walking on crutches, to having our food chewed for us. Then the great hour struck, and every man showed himself in his true colors."

"To go wrong in one's own way is better than to go right in someone else's. In the first case you are a man, in the second you're no better that a bird."

Man vs. Woman

2011-05-26T07:35:00.001-07:00

"Man, he lives in jerks-baby born an' a man dies, an' that's a jerk - gets a farm an' loses his farm, and' that's a jerk. Woman, it's all one flow, like a stream, little eddies, little waterfalls, but the river, it goes right on. Woman looks at it like that."

Poor people are the only ones that help.

2011-05-26T07:31:00.000-07:00

She started for the door, and when she reached it, she turned about. "I'm learnin' one thing good," she said. "Learnin' it all a time, ever'day. If you're in trouble or hurt or need-go to poor people. They're the only ones that'll help-the only ones."

Sin...

2011-05-26T07:25:00.000-07:00

Casy said gently, "Sure I got sins. Ever'body got sins. A sin is somepin you ain't sure about. Them people that's sure about ever'thing an' ain't got no sin-well, with that kind of a son-of-a-bitch, if I was God I'd kick their ass right out of heaven! I couldn't stand 'em!"

"You think it was a sin to let my wife die like that?"

"well," said Casy, "for anybody else it was a mistake, but if you think it was a sin-then it's a sin. A fella build his own sins right up from the groun'."

Bank

2011-05-13T13:25:00.000-07:00

- The bank isn't a man.

- Yes, but the bank is only made of men.

- No, you're wrong there - quite wrong there. The bank is something else that men. It happens that every man in a bank hates what the bank does, and yet the bank does it. The bank is something more than men, I tell you. It's the monster. Man made it, but they can't control it.

Odd People

2011-05-07T13:06:00.000-07:00

It is not such a very dreadful circumstances that we are odd people, is it? For we really are odd, you know-careless, reckless, easily wearied of anything. We don't look throughly into matters-don't care to understand things. We are all like this-you and I, and all of them!

2 quotes!

2011-05-07T13:03:00.000-07:00

The first qualification for understanding another is Heart.
It is better to be unhappy and know the worst, than to be happy in a fool's paradise!

God's ways

2011-05-07T13:02:00.000-07:00

We degrade God when we attribute our own ideas to Him, out of annoyance that we cannot fathom His ways.

wart on the nose!

2011-05-07T13:01:00.000-07:00

... if you have a wart on your forehead or nose, you imagine that all the world is looking at it, and that people would make fun of you because of it, even if you had discovered America!

زیرک و دانا

2011-04-26T20:34:00.000-07:00

زیرک و داناست، اما نیست نیست تا فرشته لا نشد اهریمنی است

Talent and Money

2011-04-25T10:56:00.000-07:00

Gania: Once I am rich, I shall be a genius, an extremely original man. One of the vilest and most hateful things connected with money is that it can buy even talent; and will do so as long as the world lasts.

A new idea

2011-04-21T22:00:00.000-07:00

The regenerating passion by which we were animated in the student group has become an ideology, a network of fixed ideas, a cobweb. That is the proof that there is no escape for you, either. And you are only at the beginning of the parabola. That is the destiny of every new idea. It is crystallized in the formulas so that it may be propagated. it is entrusted to a body of interpreters so that it may be preserved. That body is prudently recruited, sometimes specifically paid for its task, and it subject to a superior authority whose duty it is to resolve doubts and suppress deviations from the line indicated by the masters. This every new idea invariably ends by becoming fixed, inflexible, parasitical, and reactionary.

2011-04-18T10:01:00.000-07:00

...and both of them took on about that dead tanner like they'd lost the twelve disciples. Well, if ever I struck anything like it, I'm a nigger. It was enough to make a body ashamed of the human race.

praying

2011-04-18T09:52:00.000-07:00

...she said the thing a body could get by praying for it was "spiritual gifts." This was too many for me, but she told me what she meant-I must help other people, and do everything I could for other people, and look out for them all the time, and never think about myself. This was including Miss Watson, as I took it. I went out in the woods and turned it over in my mind a long time, but I couldn't see no advantage about it-except for the other people-so at last I reckoned I wouldn't worry about it anymore, but just let it go.

nigger!

2011-04-18T09:48:00.000-07:00

"Good gracious! anybody hurt?"

"No'm. Killed a nigger."

"Well, it's lucky; because sometimes people do get hurt."

Playfield of Childhood...

2011-03-03T13:31:00.000-08:00

Like a camera, the small rectangle of the rear window zoomed out on the playfield of my childhood. With each mile, the village shrank smaller and smaller until the cluster of trees disappeared into a cloud of dust behind us.

I never saw Golsara again...

جمله های ناتمام یا سکوت در متن

2011-01-22T09:21:00.000-08:00

یکی از مولفه های نوشتار زنانه وقفه یا همین استفاده از سه نقطه است. سکوت در زبان زنانه بسیار دیده می شود که از مباحث مهم نقد ادبی زنانه است.
مولفه دیگر نقض دستور زبان است. درمجموع نوشتار مردانه بیشتر به دستورالعمل های زبانی وفادار می مانند، حتی جایی که شکسته نویسی می کنند.اما نوشتار زنانه میل به شکستن این قواعد دارد
نکته مهم دیگر اینکه در دنیای ادبیات، نگاه زنانه به جهان آشنازدایانه است.این نگاه برای ما که به نگارش و زبان مردانه عادت کرده ایم تازه است، زیرا حتی خود زنان هم اکثرن دنیا را با نگاه مردانه می نگرند.‏
.

شهرزاد قصه گو

2011-01-22T08:59:00.000-08:00

زنان قابلیتی ذاتی برای داستان گویی دارند. شهرزاد قصه گو، یک زن است، نه یک مرد، مثلا "شهراد" و این اتفاقی نیست. مادربزرگ ها وقت بیشتری برای قصه گویی برای نوه هایشان میگذارند تا پدربزرگ ها که به همان میزان نوه هایشان را دوست دارند. در روابط اجتماعی هم، زنان ساختارها و قالب های روایتی را بیشتر به کار می برند. آنها توان شگرفی برای داستانی کردن زندگی روزمره دارند...
می خواهم بگویم روایت گری و داستان گوی با ذات زن پیوند دارد.‏
.

سوره تماشا

2010-12-08T12:45:00.000-08:00

به تماشا سوگند
و به آغاز کلام
و به پرواز کبوتر از ذهن
واژه ای در قفس است

2010-09-20T22:12:00.000-07:00

جنگ واقعیتی مردانه است. به پسرها فرصت می دهد مردهای بهتری شوند، مردتر شوند. اما دخترها و زن های بعد از جنگ، دیگر هیچ وقت زن های معمولی نمی شوند

دختران قلک های پلاستیکی

2010-09-20T22:11:00.000-07:00

ما برای جنگ مهم نبودیم و کسی شاید این را نفهمد که جنگ، برای ما مهم بود. کسی شاید نفهمد زندگی ما، هیچ وقت شبیه به زن های دیگر نشد.

دختران آش و کلیشه و سرود

2010-09-20T22:08:00.000-07:00

ما دختران شهرهای دور از جبهه، که در نوشتن نامه های کلیشه ای به برادران رزمنده ماهر شده بودیم. دخترانِ بسته های کمک های پشتِ جبهه. دخترانِ پیچیدن پسته و بادام و نقل و چیدن کنسرو روی هم. دختران بافنده کلاه و شال برای سرمای خط مقدم. دختران ساخت لاله از یونالیت و رنگ کردن قطره خون. ما، دخترانی که هر صبح، باید طوری "جنگ جنگ تا پیروزی" می گفتیم که دشمن بشنود.

چيزي از جنس ايمان شايد

2010-05-09T10:27:00.000-07:00

چیزی در او بود که نمی‌خواست دست بردارد و تسلیم شود، و همیشه به همه‌ی دام‌های امید می‌افتاد.
در ته دل به سعادتی ممکن اعتقاد داشت که در عمق زندگی پنهان است و ناگهان سربرمی‌آورد تا در دم غروب همه جا را روشن کند. نوعی حماقت مقدس در او بود، نوعی معصومیت که هیچ شکستی، هیچ خطای منکری هرگز نتوانسته بود آن را از میان ببرد...‏

2010-03-09T09:31:00.000-08:00

خوشبختي همان جايي‌ست كه هست. نه در جايي كه آدم دوست دارد باشد

2010-03-06T10:09:00.000-08:00

جنونِ آدم بزرگ‌ها در اينكه مرتب به ساعت نگاه كنند ، باور نكردني است. به خصوص وقتي كه زمان به خوشي بگذرد

بريدن را دوست نمي‌دارم

2010-03-05T05:08:00.000-08:00

گذشته را دوست نمي‌دارم. هرقدر كه مي‌خواهد شيرين باشد. رفتن به گذشته، بريدن از حال است

2010-03-04T12:05:00.001-08:00

ديگر به راستي مي‌دانستم كه درد يعني چه. درد به معناي كتك خوردن تا حد بيهوش شدن نبود. بريدن پا براثر يك تكه شيشه و بخيه زدن در داروخانه نبود. درد يعني چيزي كه دلِ آدم را در هم مي‌شكند و انسان ناگزير است با آن بميرد بدون آنكه بتواند رازش را با كسي در ميان بگذارد. دردي كه انسان را بدون نيروي دست و پاها و سر باقي مي‌گذارد و انسان حتي قدرت آن را ندارد كه سرش را روي بالش حركت دهد.

در آرزوي نيستي

2010-03-04T12:02:00.000-08:00

براي بعضي‌ها مردن چقدر آسان بود. كافي بود كه يك قطار لعنتي برسد و كار را تمام كند. اما رفتن به آسمان براي من چقدر سخت بود. همه به پاهايم مي‌چسبيدند تا مانع رفتنم شوند

زندگي

2010-03-04T12:01:00.000-08:00

از سر گرفتنِ همه چيز، بدون اعتقاد داشتن به آنها،‌ كار سختي بود

2010-03-03T05:26:00.000-08:00

احساس مي‌كنم كه در قلبم، قفسِ خاليِ كوچكي دارم

من حالا مدتي مي شود كه قديس بودن را رها كرده ام

2010-03-03T05:24:00.000-08:00

آيا واقعا مطبوع است كه آدم يكي از قديس‌ها باشد و تمام مدت بي‌حركت، مطلقا بي‌حركت بماند

2010-02-27T23:29:00.000-08:00

بدون مكالمه عشق به جان كندن مي‌افتد

2010-01-04T08:27:00.000-08:00

بله، من با خودم درگیر هستم، اما من کیست و خود کدام است؟

درنگی بلاتکلیف بین هست و نیست

2009-11-28T04:44:00.000-08:00

عرق از نوکِ بینی اش می چکید. مهتاب. لبها و گونه هایش از خستگی و ضعف می لرزید. دلش خالی بود. عرقی که بر پیشانی و پشت گوش هایش نشسته بود، عرق خستگی نبود؛ بیشتر از آن، عرق ضعف بود. سستی. حس می شد تار و پود اندام هایش دارند از هم گسسته می شوند. شنیده بود "زانوی مرد که بلرزد، دیگر می افتد" با این همه خود را نیانداخت. آخرین ذره های توانش را فراهم آورد و گامی دیگر به سوی ایوان، به پای تنور برداشت. هتره هتره خوران رسید و پشته را به دیوار داد و زانوهایش خود به خود خمیده شدند، پشته ی پنبه چوب دیوار را خراشید و پای دیوار برزمین جا گرفت و او پشت به پشته بر زمین نشسته شد، پاشنه سرش را به پشته پنبه چوب تکیه داد و پاها را دراز کرد. پاها خود به خود دراز شدند و پلک هایش، آغشته به عرق، بر هم خوابیدند و دست هایش هر کدام به سویی رها شدند. اما بندِ ریسمان همچنان گره خورده به چمبر، مانده بود. رمق گشودن بند ریسمان از روی جناق سینه را نداشت. تنش انگارداشت پوش می شد. سرش گیج می رفت و خود را مثل یک "کاغذ باد" گمشده در هوا، شناور می دید؛ احساس اینکه ثقل تنش از هم پاش خورده است. حالتی شبیه به وا رفتن و به جزیی، کوچکترین جزء، بدل شدن. وارهیده شدن، واکنده شدن سنگی از ستاره ای. معلق و یله. درنگی بلاتکلیف بین هست و نیست. بی خود. باد می خورد. تاب می خورد. باد می خورد و تاب می خورد. در نظرش هیچ چیز سرجای خودش نبود. غبار گرفته می چرخید. دود آلود، همه چیز می چرخید

2009-11-28T04:31:00.000-08:00

ردِ رفته نباید رفت. دندان دیدن او را بکن و بیانداز دور. خیال کن نبوده. کسی چه می داند؟ بز دنبال علف می رود دیگر.

2009-11-27T02:36:00.000-08:00

گاه اتفاق می افتاد که سیلوی، با همه ی عجز از احساس زیبایی کتابی که با هم می خواندند، قدرت و نیروی پاره ای صفحات را که حقیقت شگرف آن خواهرش را می رماند، بهتر از آنت درک کند. چه، زندگی را سیلوی بهتر او می شناخت و آن سرامد همه ی کتاب هاست. کتابی که هر کس به صرف خواستن قادر به خواندن ان نیست. و گر چه، از نخستین تا واپسین سطر، همه ی ان را در خود نوشته دارد، برای گشودن رمز آن باید زبانش را نزد استاد درشت خوی "محنت" آموخت. درس های این استاد را سیلوی از کودکی زیسته بود، و اینک به روانی می خواند.

2009-11-27T02:31:00.000-08:00

آنت به تصادف خبر یافت که مدتی ست رفیق سیلوی دیگر با او نیست، پیوندشان از هم گسیخته است.( و اما دانستن تاریخ دقیق آن محال بود: جزء گذشته ها شده بود!...)سیلوی چندان باکش نبود. انت واکنش بیشتری نشان می داد. اما نه در مایه دریغ و افسوس. ناشیانه کوشید تا بداند چه پیشامدی بوده است. سیلوی شانه ها را بالامیانداخت، می خندید و می گفت:
-هیچ پیش آمدی نبوده. تمام شد و رفت. همین.
آنت می بایست شادی کند. ولی این کلمات خواهرش غمی بر دلش نشاند... چه عاطفه ی غریبی! چقدر او کج و کوله بار آمده بود!... و این "تمام شد و رفت"...آخ!در گفتگو از امور قلبی! و تازه آن هم با خنده!...

2009-11-27T00:02:00.001-08:00

روزی رسید که مردم زمین سه دسته شدند. آنها که قدشان بلند بود، آنها که قدشان کوتاه بود و آنها که چاق بودند. وقتی سه دسته شدند، فکر کردند اگر قرار بود با هم خوب باشیم که یک دسته می شدیم پس حالا که سه دسته هستیم، باید با هم بجنگیم

2009-11-22T11:01:00.001-08:00

تنها مرگ است که دروغ نمی گوید!
حضور مرگ همه ی موهومات را نسیت و نابود می کند. ما بچه ی مرگ هستیم و مرگ است که ما را از فریب های زندگی نجات می دهد، و در ته زندگی اوست که ما را صدا می زندو به سوی خودش می خواند- در سن هایی که ما هنوز زبان مردم را نمی فهمیم اگر گاهی در میان بازی مکث می کنیم، برای این است که صدای مرگ را بشنویم...

2009-11-22T09:51:00.000-08:00

در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد

2009-11-19T08:26:00.000-08:00

یه باریکه آفتاب برای خوشبختی من کافیه

2009-11-17T12:47:00.002-08:00

در میان این هزاران تن، همیشه یکی دو نفر پیدا خواهند شد که با من باشند: برای من همین کافی ست، تنها یک روزنه لازم است تا بتوان هوای بیرون را استنشاق کرد...

2009-11-17T12:47:00.001-08:00

موسیقی هم هر چه بگویند، باز یک زبان همگانی نیست: کمان سخن باید، تا تیر اصوات را در روح کسان فرو کند.

2009-11-17T12:46:00.000-08:00

عشقشان به هیچ رو یک سودای خودخواهانه نبود. دوستی عمیقی بود که در آن تنشان نیز سهمی برای خود می خواست.

2009-11-17T12:45:00.001-08:00

هیچ چیز به اندازه ی این کلمه فداکاری احمقانه نیست. به گمانم این کشیشان انگلیسی هستند که با آن فلب خشکیده ای که دارند، اندیشه اندوه عبوس و مذمغ پروتستانی را با مفهوم فداکاری در آمیخته اند. انگار که فداکاری برای آنکه خوب باشد باید ناخوشایند باشد. بابا! اگر برایتان فداکاری مایه اندوه است، نه شادی، چنین کاری نکنید، شایسته آن نیستید. انسان برای چشم و ابروی دیگری نیست که خود را فدا می کند، برای خودش است. اگر شما سعادتی را که در ایثار نفس هست احساس نمی کنید، بروید پی کارتان! لایق زندگی نیستید.

2009-11-17T12:44:00.003-08:00

بگذار تا آهنگ تپش های قلب تو نوشته هایت را از جا بر کند.

2009-11-17T12:44:00.001-08:00

کسی که می خواهد خدا را زنده و روبرو ببیند، باید او را نه در آسمان خالی اندیشه ی خویش بلکه در عشق مردم بجوید.

2009-11-17T12:43:00.002-08:00

خوبست که بشریت به نابغه یاد آور شود:

-سهم من در هنر تو چیست؟

2009-11-17T12:43:00.001-08:00

ثروتمند نمی تواند هنرمند بزرگی باشد. برای آنکه برغم چنین شرایط نامساعدی هنرمند بزرگی باشد، لازم است هزار بار بیشتر نبوغ داشته باشد.

2009-11-17T12:41:00.000-08:00

زیر و بم یک صدای انسانی، تناسب یک رفتار، موزونی یک لبخند، بیش از سمفونی همکارانش در اوموسیقی بر می انگیزد.

2009-11-17T12:38:00.000-08:00

آه! لطافت دل انگیز زمین پس از باران... با لبخند زیبا و مهربان خود، ما را در آغوش می گیرد و به ما می گوید:

-یک دم بیاسا. همه چیز به جاست...

2009-11-17T12:35:00.000-08:00

نخستین وظیفه ی یک موجود تندرست، همانا زیستن است، و اگر نابغه باشد، این وظیفه باز حتمی تر می شود: زیرا با حدت بیشتری زندگی می کند. اولویه از زندگی می گریخت. در جهانی از تصورات شاعرانه بی جان و دور از واقعیت سرگردان بود. او از جمله آن مردان فاضل بود برای دست یافتن به زیبایی احتیاج دارند در اعصاری که دیگر نیست، در زمان هایی که هرگز نبوده است به جست و جوی آن بروند. تو گویی که باده ی زندگی آن قدر مستی آور که پیش از این بود، نیست! ولی جان های خسته از تماس مستقیم با زندگی بیزارند. جز از خلال پرده ی سراب هایی که گذشته می تند یا سخنان پژمرده کسانی که در گذشته زنده بوده اند نمی توانند زندگی را تحمل کنند.- دوستی کریستف کم کم الویه را از این برزخ هنری بیرون می کشید. در نهانخانه ی روحش آفتاب نفوذ می کرد.

2009-11-17T12:33:00.000-08:00

در آن زمان کریستف در تعادل کامل همه ی نیروهای هستی خویش به سر می برد. خویشتن را هیچ پای بند بحث های زیبایی شناسی درباره ی ارزش فلان یا بهمان قالب موسیقی یا پژوهش های مستدل برای آفریدن چیز های نو نمی ساخت. حتی نیازی نداشت که به خود زحمت دهد تا موضوعی بیابد و آن را به زبان موسیقی در آورد. همه چیز به کارش می آمد. موسیقی در او روان شده بود، بی آنکه خود بداند که چه احساسی را بیان می دارد. شاد بود. همین. شاد از آنکه از خود به در می آمد. شاد از آنکه ضربان نبض زندگی جهان را در خود احساس می کرد.

درد مشترک

2009-11-17T07:41:00.000-08:00

هیچ چیز به اندازه آزادی مُسری نیست

كلام اول

2009-11-17T05:29:00.000-08:00

و او و ثانيه ها بهترين كتاب جهان را به آب مي بخشند